H A L M E N

Halmen verwijst naar buigende grashalmen, maar ook naar wat Falk doet: malen in gedachten. Herinneringen keren terug, nooit identiek, altijd in beweging. Tegelijk klinkt het Duitse mahlen mee: schilderen, pigment wrijven, vorm zoeken.

Zoals halmen buigen zonder te breken, nodigt Geerlings de lezer uit om te blijven kijken. Wie met haar meebeweegt, voelt de ontroering van wat voorbij is en toch aanwezig blijft. Lou zegt: “Missen is een raadsel dat zich niets aantrekt van de tijd.”

Dietske Geerlings beheerst het delicate evenwicht tussen observatie en poëzie, tussen jong en oud, tussen zien en voelen. De spanningsboog bouwt zich op tot een plot dat ontroert.

Dit is literatuur die aandacht vraagt en rijkelijk beloont: ontroering, verwondering en diepe bewondering voor het vakmanschap van Geerlings. Haar personages zijn menselijk, kwetsbaar en levendig. Alles beweegt, alles telt, en wie zich laat meevoeren, ervaart de zachte, blijvende ontroering die Halmen zo uitzonderlijk maakt.